| The_Nia's profileSquare of LifePhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
Square of LifeJune 29 Around the world in 16 daysกลับมาแล้วเหรออออ มิซาเอะนมแบนน~
ชินจังอ่ะ จำได้มั๊ย เหอๆๆ
ง่ายๆ เมกา ไทย เมกา รอบโลกและ เหอๆๆ
แต่จริงๆแล้วใช้เวลาแค่สิบเจ็ดบวกสิบเจ็ด เป็นสามสิบสี่ชั่วโมงเอง
สิบหกวัน เรียกว่าได้นอนเล่นอยู่บ้านแค่สิบหกวัน... เย็ดแม่ ไม่สะใจโว้ยยยยยยยย เหอๆๆ
คิดถึงบ้าน...
ไอ้ที่กลับไปอ่ะ ไว้ก่อน เดี๋ยวเล่า เรื่องนี้สำคัญกว่า
พอกลับจากเมืองไทย โอ๊วโหว ได้รับของฝากชิ้นสำคัญ มั่กๆ มาหนึ่ง ทันทีที่กลับมาถึงปุ๊ป ปวดหลังเลยมึง จริงๆก็ค่อยๆปวดแหละ ตอนแรกแม่งกูนึกว่าเป็นปวหลังปกติ กล้ามเนื้อ ห่า ปวดขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีปวดมาก ทำห่าไรก็ไม่ได้ แม่งไม่มีแรง เดินยังเดินยากเลย สัด
อ่ะ ไม่เป็นไร ก็รอหายปวดกันต่อปาย ไม่หายว่ะ สัปดาห์หนึ่งก็แล้ว... ไม่หายว่ะ สัปดาห์สองก็แล้ว ยังไม่หาย สัปดาห์สาม ทนไม่ไหวแล้ว ไปหาหมอ..... เย็ดแม่ ได้เรื่องได้ราวมาเล่าสู่กันฟังทันที
เรื่องมันมีอยุ่ว่า ข้าพเจ้าได้ไปโรงบาลมา เมื่อวันก่อน ถึงโรงบาลสี่โมงครึ่ง... เริ่มจับเวลา ป๊าบ ต่อแถวเล็กน้อย เพื่อเข้าห้องตรวจเบื้องต้น ตรวจเสร็จ ก็ออกมารอเรียกชื่อเพื่อกรอกประวัติ จากนั้นก็รอเรียกเข้าห้องหมอ และข้าไปนั่งรอหมอมาตรวจ เป็นอันเสร็จพิธี ตามลำดับ... แต่ขอเหอะ เย็ดแม่ ฟังดูเล็กน้อย แต่เอาเข้าจริง แต่ละเฟสแม่ง ควยมากมายเฟรนด์ สรุปว่าวันนั้น ได้เจอหมอตอนตีสอง กูรอหมอมาเกือบสิบชั่วโมง เพื่อให้หมอมาบอกว่า "มึงปวดหลัง"... กูรู้โว้ยยยยย ถึงจะโง่ แต่กูก็ไม่โง่มาก สัด เด็กประถมยังบอกได้เลย ห่า แต่แบบ เย็ดแม่ ไม่มีมาเอ๊กซรงเอ็กสเรย์ห่าไรเลย จับๆก็บอกได้แล้ว หมอเคเหรอวะ สัด ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นข่าวดี ไม่เป็นห่าไรมาก แต่อารมนั้นนี่ แบบว่า ขอกูเป็นไรซักอย่างหน่อยเหอะ สิบชั่วโมงแม่งไม่น้อยเลยนาเว้ยเฮ้ย เหอๆๆ
เออ ในโรงบาลแม่งก็แบบว่า ธรรมดาเหี้ยๆเลย แอลเอ เมืองกู ในห้องรอขานชื่อ แม่งก็แบบว่า คนเยอะห่าๆ อ่ะ จุดนั้นไม่ว่ากัน แต่สัด เหี้ยถั่วแม่ง ตีนเหม็นเหี้ยๆๆ ย้ำ เหม็น เหี้ย เหี้ย เหี้ย มึงต้องเป็นโรคเกี่ยวกะตีนแน่นอน แล้วกรุณาใส่ถุงเท้าด้วยเหอะ โอวววว ก็ทนไปแป๊ปนึง ไม่เป็นไร ถ้าทนนานกว่านี้ จะเล่ายาวกว่านี้ เหอๆๆ แต่เรื่องที่จะเล่าอ่ะ คือว่า ในห้องรอขานชื่อ แม่งมีตู้กดของอยู่สามตู้ อ๊ะ ไม่แปลก คนรอกันนาน จึ่งมีคนหัวการค้าเอามาตั้งไว้ พอข้าพเจ้านั่งไปนั่งมา เริ่มเปลี่ยนความคิด.. ไม่ใช่แค่นั้นแล้วว่ะ กูว่าคนตั้งแม่งเกิดนึกสงสารคนมาโรงบาล เลยเอามาตั้งให้คนได้มีไรแดกไปพลางๆ เพราะรอนานจัด แล้วที่สำคัญแม่ง สุดยอดมากอ่ะ มีสามตู้ สองตู้ขนม หนึ่งตู้น้ำ แม่งไม่มีเครื่องแลกเหรียญเหอะ ตัวตู้เองแม่งก็ใส่ได้แค่แบงค์หนึ่ง อารมนั้นครับ ในกระเป๋าข้าพเจ้ามีตังอยู่ก็พอประมาณ พอเลี้ยงชีพได้เป็นสัปดาห์ แต่แม่ง มีแบงค์บาทอยู่ใบเดียว... เย็ดแม่ เลือกกดได้อย่างเดียว แล้วกูต้องรอแบบไร้อนาคตไปยังงั้นอ่ะ ดอกจริง แล้วก็ได้เจอคนเจ๋งๆ สุดเจ๋งเหอะ... อย่างน้อยมันก็คิดยังงั้น แม่งมีคนนึง เอาขนมมาขาย นั่งอยู่หน้าตู้ขนมเลยครับ ไม่ได้มาหาหมอหรอก ดอก นั่งเกะกะไปงั้น แล้วพอใครจะมากดตู้ขนม จะเรียก แล้วโฆษณาสินค้าตัวเอง... ก็ไอ้ขนมเหี้ยในตู้นั่นแหละ แต่แม่งจะบอกว่ามันขายถูกกว่า โอ๊ว ไอเดียบรรเจิดห่าๆ ส่วนอีกคนหนึ่ง เย็ดแม่แม่งรู้ทุกอย่างอ่ะ เพ้อเจ้อเหี้ยๆ รู้กระทั่งว่าพระพุทธเจ้าจริงๆแล้วเป็นใครรู้ป่าวววว อันนี้กูก๊อบคำพูดมันมาเลยนะ... พระพุทธเจ้าท่าน จริงๆแล้วท่านคือพระเยซูจำแลงมา.........โอ๊วหม่ายก๊อด กูพึ่งรู้วนะเนี่ย พระเจ้าจอร์จมันยอดมาก... แล้วมันก็ร่ายยาวห่าเหวอะไรอีกมากมาย
กูอยากจะบอกว่าพระพุทธเจ้าประสูติก่อนถึงห้าร้อยกว่าปี แต่ก็ไม่อยากทะเลาะกะมัน... มึงมาอยู่แทนที่กูแล้วจะเข้าใจว่ะ เหอๆๆ แต่ตำวินิจฉัยหมอนี่แม่งหักมุมจริงๆ สัด
เออ จะว่าถึงเรื่องหักมุม วันนี้ไปดิสนีย์แลนด์มา ไปนั่งเครื่องเล่น snow white... โอ๊ว เจ้าหญิงหิมะขาวผู้เลอโฉม น่ารักขนาดต้องโดนราชินีแสนสวยจ้องจะเอาชีวิต... ไม่เล่า เดี๋ยวจะหาว่าสปอยเหมือนที่บอกว่าเฮอไมโอนี่ตายในเล่มเจ็ด ยะเฮ่ หักมุมป่ะล่ะ บทความนี้ เหอๆๆ ต่อๆ คือปกติที่กูเคยเล่นเครื่องเล่นประเภทการ์ตูน มันจะยืนอยู่บนพื้นฐานของการ์ตูนเดิมอย่างมาก แล้วแสดงออกมาแต่ละฉากๆ จนจบเรื่อง ได้ใจความ แต่อันนี้ไม่ ไม่เลย แม่งเริ่มมา รถก็วิ่งไปเรื่อยๆ ชมวิวประมาณนั้น เข้าไปในบ้านคนแคระ อ๊ะมีความสุข แป๊ปเดียวก็เข้าป่า อารมป่าๆ แล้วก็เข้าเหมือง เพื่อห่าไรก็ไม่รู้ แล้วก็เข้าประสาท เห็นราชินีแสนสวยกะลังส่องกระจกอยู่ ทันใดนั้นเอง!!!! หันมากลายเป็นป้าแม่มดใจร้าย โอ๊ว ทำดีๆ
แต่แบบ ที่แดมอ่ะ หลังจากนี้เลยครับ ตีมของเครื่องเล่นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลายเป็นป่าแดมๆ มีแต่เหี้ยห่าไรไม่รู้ น่ากลัวๆ ต้นไม้ผี มีจระเข้ด้วย เพื่อออออ แล้วก็มีป้าแก่ๆอยู่ตามรายทาง เหมือนพยายามล่อซื้อแอปเปิ้ลให้ได้ น่ากลัว น่ากลัว น่ากลัว จนไปเจอฉากนึง เป็นคนแคระทั้งเจ็ดสู้กะป้าแก่ๆใจร้าย... จะบอกว่าแม่มดใจร้าย ในการ์ตูนแม่งก็ไม่ใช่ยังงั่น เลยต้องเป็นคำนี้ว่ะ เหอๆๆ โอ๊วสู้กันแล้วเว้ยเฮ้ย ทันใดนั้นเอง... รถก็วิ่งผ่านประตูออกมา ป้าบ กลายเป็นกำแพงสีเบจเหมือนเดิม โลกดูสดใส แล้วก็เจอป้ายเขียนว่า 'and they live happily ever after'.....
....
กูคิดออกมานอกจิตนอกกบาลทันที ว้อทเดอะฟัค และรถก็จอดลง ตัวล๊อคเปิดออก พนักงานเชิญกูลงจากรถ... จบแล้วเหรอวะ.. แล้วตกลง.. เฮ้ย.. สโนวไวท์ได้แดกป่าววะ.. แล้วล้มตาย.. เจ้าชาย.. เจ้าชายสุดหล่อ ที่จะมาดูดปากอย่างเมามันกับเจ้าหญิงหิมะขาว.... ทำไมมันไม่เห็นเหมือนที่กูเคยดู อออ หรือว่ามันหักมุม เหอๆๆ คืออันที่จริงหลังจากปลอมตัว แผนก็ไม่สำเร็จซักที หลังจากที่พยายามล่อซื้อใครก็ได้อยู่นานสองนาน ก็มาเจอคนแคระทั้งเจ็ด แล้วกลับใจ ครองรักกันไปตราบชั่วกาลปาวศาล นี่คือเรื่องราวของราชินีป้าแก่ๆแม่มดใจร้าย ที่กลับตัวได้ ไหวตัวทัน ดิเอนด์.. เหรอวะ...
สรุปว่าเครื่องเล่นนี้ แม่งมีแต่ฉากน่ากลัวๆหลอนๆ เด็กๆจะนั่งเพื่อออ
เขียนมามากมาย ขี้เกียจและ ไว้งวดหน้าละกัน
สวัสดี
อ๊ะ งวดนี้กูเขียนสุภาพขึ้นเยอะเลย สุดยอดดดด เหอๆๆ May 12 I never said he stole moneyเหอๆๆ งงอะเดะ เดี๋ยวงวดนี้กูจะตลกการศึกษาให้ดู แต่เดี๋ยวก่อน ขี้เกียจ ขอฉ่ำอุรากับอารมพึ่งจบเหอะ
... สัด งอน เขียนไปอย่างเยอะ แม่งอัพเดทไม่ได้
ชั่งแม่ง ไม่เขียนและ ไว้รอเรื่องใหม่ละกัน
แถมให้ เพื่อความแอบกระจ่าง ลองสังเกตข้อแตกต่างของประโยคเหล่านี้
I never said he stole money
i NEVER said he stole money
i never SAID he stole money
i never said HE stole money i never said he STOLE money
i never said he stole MONEY
ไม่เกทเดะมึง นี่ไม่ใช่แค่มุขปริญญาโท แต่เป็นแง่คิดทางวิชาการ April 04 moment of appreciation...
เวลาไม่หยุดรอใคร และไม่ไหลย้อนกลับ มันเดืนไปเรื่อยๆของมัน ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเวลากันอย่างไร
ชีวิตแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันเนอะ ใครจะทำอะไรเมื่อไหร่ ก็ขึ้นอยู่กับคนๆนั้นตัดสินใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามเหอะ
เคยคิดมั๊ย ว่าไอ้ตอนที่เราเครียดที่สุด ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด แม่งเสือกเป็นวันปกติที่ถูกลืมของหลายๆคนรอบข้าง เวลาที่น่ายินดีที่สุด ก็ยังเป็นวันปกติที่ถูกลืมของหลายๆคนรอบข้างเช่นกัน แล้วเคยสังเกตคนรอบข้างมั่งมั๊ย ว่าไอ้วันที่เขารู้สึกว่าเครียดหรือมีความสุขอ่ะ บางทีเราก็ยังด่าแม่งว่าเรื่องของมึง กูไม่เห็นยินดียินร้ายห่าไรกะมังด้วยซะหน่อย
วันนี้ ข้าพเจ้าได้มานั่งคิด ว่าเป็นอีกหนึ่งวันที่มีความสุขมากกก ความรู้สึกเหมือนผ่านพ้นพายุโถมอันหนักหน่วง และมีท้องฟ้าที่สดใสรออยู่ แต่จะบอกว่าพอมานั่งคิดดีๆ เย็ดแม่ แม่งไม่มีเหี้ยไรเลย คิดไปเองทั้งนั้น มันก็วันธรรมดาๆ ไม่เห็นมีห่าไรเลย เออ แม่ง ไอ้ที่กูเซ็งทรมานมาพักนึง ไอ้ที่กูดีใจสุดแสน ไม่เห็นมีห่าไรเลย... แต่จะคิดให้มีก็ได้... เออ แล้วจะคิดยังไงดีอ่ะ
ว่าแล้วก็นึกถึงเรื่องคุโรมาตี้ บทเรียนเรื่อง "ความสุขเล็กน้อย" เหอๆๆ คนเคยอ่านคงนึกออก เย็ดแม่ อะไรคือความสุขเล็กน้อย... เจ๋งดีว่ะ แม่งคิดเปลี่ยนจากความว่างเปล่าไม่มีห่าไร ให้เป็นความสุขได้ ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
หนึ่งวันมียี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วจะทำไมวะ นั่นเดะ ยี่สิบสี่ชั่วโมง มันเยอะป่าววะ ถ้านับกันจริงๆ จะว่าเยอะก็ไม่เยอะ จะว่าน้อยก็ไม่น้อย มมม กะลังดีเนอะ ว่าแต่ใครเคยสังเกตมั่ง ว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงไหนในชีวิต มันน่าจดจำสุด เอาแบบ ยี่สิบสี่ติดอ่ะ ไม่ใช่ตอนเก้าขวบสักสองชั่วโมง แล้วข้ามไปตอนสิบห้า... แม่ง นึกถึงทีวีเรื่อง 24 ควยเหี้ยไรจะเกิดเรื่องตลอดเวลาทุกกระเบียดเวลาในชีวิต ห่า เว้นพักช่วงโฆษณาด้วย คนเรา เจ๋งจริงๆ
ชีวิตจริงแม่งไม่เป็นงั้นอะเดะ ถ้าตอนไหนมีเรื่องเกิดขึ้นจริง ถ้าเรื่องดีคนเราก็จะนั่งอิ่มเอิบกับมันจนลืมเวลาไป แล้วคิดว่ามันเร็วซะเหลือเกิน ถึงจะไม่มีเรื่องก็เหอะ ขอแค่ไม่แย่ เราก็จะลืมเวลาอยู่ดี แต่ถ้ามีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น เวลาแม่งจะเดินช้ากว่าปกติห่าๆ เหมือนจะซ้ำเติมว่าทรมานเยอะๆซะ สะใจ ไอ้ควายยยยย ยิ่งเลวร้ายมาก เวลายิ่งเหมือนจะหยุดเดินให้ได้ เข็มวินาทีแม่งเดินยังกะชั่วโมงละแก๊ก... ในขณะที่คนอื่นยังคงนั่งดูทีวีสบายใจเฉิบ
ไม่คิดเลยว่าจะต้องมานั่งรำลึกไอ้เรื่องที่น่าจะรู้อยุ่แล้วตอนนี้ มมม ทุกอย่างมันอยู่ที่สมองสั่งอะเนอะ เพราะฉะนั้น ถ้าเราสามารถหลอกการทำงานของสมองได้ เราก็อาจมีความสุขในเวลาปกติได้อยู่เรื่อยๆ มมมมม
ส่งท้าย - ใครอยากได้รับความรู้สึกว่าเวลามันเหมือนหยุดลงได้ ลองเอาเงินสักพันห้า ไปปอยเปตก็ได้ ไม่ไกล ไปแทงรูเลต เอาแค่ดำแดงนี่แหละ ลุ้นง่ายดี ถ้าคิดว่าพันห้าหรอ จิ๊บจ๊อย ก็ให้เพิ่มเงินลงไปจนกว่าจะไม่จิ๊บจ๊อยละกัน สักครึ่งนึงของเงินเดือนพ่อแม่ ก็คงจะพอ ถ้ายังมีความเป็นคนเหลืออยู่ ไอ้เหี้ยตอนลูกเหล็กมันหมุนนี่ยังพอว่า ไอ้ตอนมันเริมช้าลงเนี่ยเดะ เวลาก็ช้าตาม ยิ่งตอนมันกะลังจะหยุดนี่พีคคคคค สามารถจะเห็นกันได้ทุกจังหวะการกลิ้งของลูกเหล็ก นับกันเป็นมิลๆเลยทีเดียว จนมันหยุด......... ป๊าบ ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ เหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเลย เหอๆๆ ยังกะในหนัง แปลกดี
------------------------------------------------------------------------------
แถมท้าย ใครก็ได้ช่วยจำกัดความคำว่างี่เง่าให้หน่อยเดะ กูงง เพราะเหมือนว่ามันจะมีเงื่อนไขอะไรบางอย่างให้ไม่สามารถด่าว่างี่เง่าได้ ก็มันงี่เง่า ทำไมกูจะด่าไม่ได้วะ แอบห่วย... February 14 ไม่มีไรจะทำ...แล้วเหรอวะครับตรงตามประเด็นอย่างสุดซึ้ง
ก่อนอื่นก็ต้องขอขอบพระคุณรุณช่องใครซักคนที่แม่งเป็นคนตั้งไอ้ลูปนรกห่านี่ขึ้นมาด้วยครับ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ก็อยากให้รู้ว่า แม่งเอ๊ย กูโดนไปด้วยแล้ว ขอบคุณจริงๆ
เรื่องมันมีอยู่ว่า กูโดนแทค... มันคือเหี้ยไรกูก็ไม่รู้ แต่จะอธิบายง่ายๆ ด้วยการก๊อปปี้เพสดังนี้...
"
Tagคืออะไร?
Tag คือนวัตกรรมใหม่ในหมู่ Blogger โดยการเขียนสิ่งที่คนอื่นไม่รู้เกี่ยวกับตัวเอง 5 หัวข้อ แล้วก็ tag คนอื่นต่อไปอีก 5 คน อนึ่ง การ tag นี้มีกฏอยู่ว่า หากโดน tag เมื่อไหร่ ไม่ว่ากำลังอัพใดเรื่องอะไรอยู่ก็ต้องหยุดเรื่องนั้น แล้วมาอัพ tag ทันที (อันนี้มาจากไหนไม่รู้ว่าที่ต้องอัพทันทีเพราะถ้าดองไว้นานๆ แล้วถ้ามีคนมา Tag เรื่อยๆ จำนวนข้อจะมากขึ้นตามจำนวนที่โดน!!) กฏอีกข้อคือห้าม Tag คนที่ Tag เรามา ไม่งั้นมันจะวนไม่รู้จักจบจักสิ้น ต้องพ้นไปคนนึงก่อน ถึงจะวนมาได้นะจ๊ะ " อภินันทนาการจากสเปซของบุคคลที่แทคข้าพเจ้ามา...
ด้วยความที่ข้าพเจ้าไม่มีเหีย้ไรทำ และกะลังหาเรื่องจะอัพสเปซ จึ่งเห็นว่าสนุกดี และไหนๆก็โดนไปแล้ว จึ่งต้องมีคนโดนต่อจากข้าพเจ้าซะ
มมม ว่าแต่เรื่องไรดีวะ
เรื่องแรกเลยละกัน วันเกิดกู
กูรู้ เรื่องนี้คนรู้น้อย กูเกิดวันที่แปดกุมภาพันธ์ ไอ้เหี้ย คนอื่นไม่รู้กูก็ไม่ว่าหรอก แต่จะบอกว่าปีนี้ กูอยูที่เมกาเป็นปีที่สองที่กูเกิด พี่กูก็มาตั้งกะกลางเดือนที่แล้ว ทั่นพ่อก็มาทำธุระและยังไม่กลับ แต่ไม่เสือกจะมีใครจำได้เล้ย ประทับใจ พูดได้คำเดียว เหอๆๆ สำหรับคนที่จำได้ก็ขอขอบคุณมากละกันครับ
พูดถึงวันเกิด วันก่อนอ่านหนังสือแมกาซีนเหี้ยไรซักอย่าง แนวหื่นๆ มีสาวๆมายืนภ่ายแบบเกือบโป๊ อ๊าง ประมาณนั้น แม่งมีคอลลั่มนึงสัมภาษณ์ วายรุ่นหน้าตาโอเคถึงดี ที่เย็ดแม่วายรุ่นบางคนแม่งอายุยี่สิบหก.. เออ วายรุ่นอยู่ก็ได้วะ แม่งน่ารัก อภัยให้ เหอๆๆ ถามกันโง่ๆว่าวันวาเลนไทน์กะวันเกิด อยากให้แฟนจำวันไหนได้มากกว่ากัน? น่าตกใจมากที่ทุกคนบอกว่าวันเกิด...น่าตกใจเหี้ยๆ เหี้ยๆเลย ดอก ใครมันอยากให้แฟนจำวันวาเลนไทน์ได้แทนวันเกิดวะ แม่งก็คง... เออ เอาเหอะ พูดมากไปกว่านี้เดี๋ยวจะไม่ดีงาม เหอๆๆ แต่รู้หรือไม่ ว่าวันวาเลนไทน์ ที่ทุกคนฝังใจกัน ไม่ได้เป็นวันที่ ...ไทย มี ... มากที่สุดหรอกว่ะ ที่พึคกว่าคือวัน ... ตะหาก
เรื่องที่สอง เย็ดแม่ พึ่งจะรู้ว่าการเขียนห่าไรนี่แม่งก้ยากเหมือนกันว่ะ
แต่เอาเหอะ จะบอกว่าหนังเรื่องไททานิค เป็นหนังหนึ่งเรื่องที่กูดูแล้วแบบ เยดดด ติดใจมาตั้งกะวัยเยาว์... ไม่ได้ซึ้งไปกะมันหรอกนะ แต่ก็ด้วยความที่ว่าไม่ได้ซึ้งไปกะแม่งเลย กูเลยงงว่าคนอื่นมันซึ้งเหี้ยไรนักหนาวะ บางคนแม่งไปดูโรงซะแปดรอบ กูดูซีดีที่บ้านรอบเดียว แค่อยากรู้ว่าหนังแม่งขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วก็ยังคงคาใจต่อไป ซึ้ง...ขนาดนั้นเลย...เหรอวะ... หลังจากนั้นจึ่งเป็นแบดอิมเพรชชั่นกะหนังเรื่องนี้ตลอดมา ทำไมไม่รู้ แต่เกลียดแม่ง เหอๆๆ
เรื่องที่สาม งานอดิเรกหน้าโง่
ด้วยความที่ว่าข้าพเจ้าชอบความท้าทาย และเกมพัซเซิลมาก จึ่งได้เคยศึกษาเรื่องการสะเดาะกลอนต่างๆที่มีบนโลก ไม่ทุกอย่างหรอกนะ แค่บางอย่าง และในยามว่างเป็นพิเศษของข้าพเจ้า เยี่ยงเช่นตอนที่ข้าพเจ้าไปรอเพื่อนนั่งขี้ที่ตึกใหม่บัญชี... ตอนนี้ไม่รู้ใหม่อยู่ป่าว... เอาเป็นว่าตึกที่มีล๊อกเกอร์หน้าห้องขี้อ่ะ สนุกมากเรย ไปยืนสะเดาะกลอนชาวบ้านเล่น โดยเฉพาะแม่กุญแจแบบคอมบิเนชั่น ไอ้ที่มีเลขหมุนๆสี่ตัวคล้ายๆเกมอัจฉริยะข้ามคืน ห่วยมากกกกก ขอบอก อันละสองนาที เหอๆๆ
เอ้อ พูดถึงล๊อค เย็ดแม่ ที่นี่แม่งมี "เครื่องสะเดาะประตูรถ" ขาย... ไอ้เหี้ยแม่งทำมาโดยเฉพาะเลย ไม่ต้องเอาไม่แขวนเสื้อมาดัด และที่สำคัญ ไอ้เหี้ยแม่ง ฟักกิ้งอันละบาท... อันละบาท!!!!! บ้าไปแล้ววววววว
เรื่องที่สี่ ยานพาหนะ
โดยเฉพาะรถ โอ๊ว ตอนอยุ่มหาลัย ก็โดนมอไซชนกลางลำตอนซ้อนมอไซไปเรียน เจ็บสัด โดนรถห่าๆแม่งถอยชนในสามย่าน โดนมอไซเฉี่ยวตอนเดินอยู่ข้างถนน โดนเหี้ยจงขับรถทับตีน แถมบอกให้แม่งรีบๆขับออกไป กูเจ็บ แม่งเสือกจอดเปิดกระจกมาถามว่าเป็นเหี้ยไร อยู่เมกาขี่จักรยานก็โดนรถออกจากซอยมาชนช่วงล้อหลังจักรยาน และแทกซี่เลี้ยวปาดหน้าแล้วเฉี่ยวจักรยานคว่ำ โกรธ แต่เรื่องที่ห่ากว่านั้นคงต้องเป็นความสามารถขับรถของข้าพเจ้า พึ่งตอนกลับเมืองไทยที่ผ่านมา เย็ดแม่ ถอยรถพ่อชน ชนห่าไรไม่ชน ชนเสา... ใหญ่หลายคนโอบ ชนเสา... ชนไปได้ไงวะ ไอ้ควาย... เออ กูรู้ ไม่ต้องย้ำ สำนึกผิดแล้ว อย่ามาเสือกกะกูอีกเลยยยย มาคิดๆดู เออ กูก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องขับรถเลยว่ะ ยังไงก็ไม่มีความมั่นใจเหี้ยๆ คงเพราะตั้งกะเด็กๆ ครั้งเมื่อข้าพเจ้าอยู่ ป.สอง ที่บ้านญาติมี "รถคราดข้าว" เป็นอีแต๋นประเภทนึง แต่ตอนนู้น เจ๋งมาก เอาคราดออกแล้วก็เป็นรถของเล่นที่ขับได้จริง...ตอนนู้นคิดว่าเป็นของเล่นจริงๆนะ เหอๆๆ ด้วยความที่เป็นน้องเล็กสุดในบรรดาญาติๆ จึ่งได้ "เล่น" เป็นคนสุดท้าย แล้วตอนขับ ก็มีเด็กห่าลูกคนงานนั่งไปด้วย อ๊ะๆ ตอนนั้นยังไม่เกลียดเด็ก เพราะมันก็ไม่ได้เด็กกว่ากูไปซะเท่าไหร่ เหอๆๆ
พอรถออกตัว ข้าพเจ้าก็ขับอย่างเมามัน ขับเกียร์กระปุกเป็นตั้งกะป.สองอ่ะ ไอ้เหี้ย อย่าดูถูกๆ แต่แล้ว ข้าพเจ้าก็ติดลมบน ใช้อารมอย่างรุนแรงด้วยความที่ว่ารอเย็ดแม่รอมาครึ่งวันกว่าจะได้เล่น แล้วครึ่งวันของเด็กๆนี่มันนานเหี้ยๆเลย ป่ะล่ะ เหยียบแม่งเข้าไป รอบเกินไม่เกินกูไม่สน มิดด้ามทุกเกียร์ อัดไปเกียร์สี่ ตอนนั้นสูงสุดที่เกียร์สี่ ก็มิดด้าม จำได้ว่าเร็วมากแล้วเลี้ยวป๊าดหักศอก รถแม่งเหวี่ยงไอ้เด็กห่าที่นั่งมาด้วยหลุดจากรถไปในทันที...รถแม่งไม่มีประตู เหอๆๆ
แต่แล้วตอนขับกลับบ้าน ก็ยังคงเกียร์สี่ใช้อารมอยุ่ ก็มีลูกพี่ลูกน้อง ขี่จักรยานมาตามเพราะหายไปนาน พอเลี้ยวพ้นโค้งมา ก็เจอจักรยานพี่ขับสวนมา ด้วยอารามตกใจ หักหลบทันที ทั้งคู่อ่ะแหละ แต่ฝั่งนั้นเป็นจักรยานไง แค่ล้มที่ข้างทาง แต่ฝั่งกูเนี่ยเดะ ไอ้เหี้ย รถอีแต๋นเต็มๆคันนึง ความรู้สึกเหมือนในหนังเลย หักหลบแล้วเข้าป่า ฝวั่บๆๆ ฝ่าดงไม้เข้าไปคุมรถไม่ได้แล้ว และจบลงที่ชนต้นกล้วยหักกลาง... แม้มันจะเป็นระยะทางประมาณสี่ห้าเมตรก็เหอะ แต่เย็ดแม่ กูป.สองนาโว้ย แค่นั่นก็ไกลหลายช่วงตัวแล่ว
เฮ้อ ตั่งแต่นั้นละมั๊ง ที่กูแม่งไอ้เหี้ยขับรถไม่เป็นประสาเลย แล้วจะบอกว่ารวมๆแล้ว ตั้งกะหลังโดนมอไซชน กูแม่งเป็นโรคกลัวความเร็วเลยว่ะ เห็นเหี้ยไรไวๆนี่จะเครียดผิดปกติ เหอๆๆ
เรื่องสุดท้าย
คิดถึงนะทุกคน ไม่มีใครรุ้อะเด้ย ว่ากูคิดถึง เหอๆๆ จบข่าว... ซีเรียส จบข่าว ไอ้เหี้ย เขียนเรื่องห่าๆแค่นี้กูยังใช้ตั้งสามวัน ขอร้องเหอะ
อ่ะ สุดท้ายก็ถึงเวลาแทคต่อ ตามคำขอของคนที่หยิบยื่นโอกาสนี้มาให้ข้าพเจ้า
คนแรก แอปซี่ คนที่สองน้องออย คนที่สามน้องส้มป่อย อีกสองคน ให้เป็นตัวฟรีละกัน เพิ่มโควต้าให้ไอ้แอปยิงเป็นเจ็ดคนเลย เหอๆๆ กูซีเรียส January 26 ขี้พุ่งผู้คนอาจสงสัย ว่าชื่อเรียงความครั้งนี่นั่น หมายความว่าอย่างไร จงคลายความสงสัยเถิด เพราะมันไม่ได้หมายความอันใดลึกซึ้งนัก ก็แค่เมื่อวานนี้แดกเหี้ยไรไปมั่งไม่รู้ จำไม่ได้ วันนี้ขี้จึ่งพุ่งโดยไม่มีสาเหตุ เย็ดเข้ ขี้ยังกะฮอทิ้งสารพิษทำลายมวลมนุษยชาติ น่ากลัวมาก...
เอาเหอะ พูดมากเดี๋ยวจะหาว่าโสโครก เปลี่ยนเรื่อง เรื่องของเรื่อง เมื่อต้นเดือน สัปดาห์แรกจากการเปิดเทอม ได้มีการรวมหัวไป official welcome trip spring 2007 ที่ Big Bear
โอ๊วโหว ไปเล่นสโนวบอร์ด จากความทรงจำอันเอน็จอนาถเมื่อปีที่แล้ว ที่ถึงกะเอามาเล่าได้เป็นเรื่องเป็นราว คราวนี้เอาบทเรียนเก่ามาใช้ให้เป็นประโยชน์
กูเอาเครื่องป้องกันไปโว้ยยยยยย ไอ้พวกเหี้ยทั้งหลาย ไม่ใช่ถุงยาง อย่าๆ กูไม่ใช่พวกมึง กูมันเรียบร้อย น่าร้ากกกกก เหอๆๆ ไอ้เหี้ยเครื่องป้องกันที่ว่านี้ก็เช่น สนับเข่า สนับศอก สนับข้อมือ สามอย่าง ไม่มีหมวกกันน๊อค แต่ชั่งแม่ง โอ๊วโหว อยากจะบอก มันเหี้ยๆ พุ่งล้มเป็นนักบอลเลย ไม่มีเหี้ยไรก็ล้มแม่งซะดื้อๆ ไม่เจ็บนี่หว่า มันเหี้ยๆ กลิ้งโค่โร่ลงจากเขา แล้วนั่งลิฟต์ขึ้นไปกลิ้งลงมาใหม่ จะไม่หนุกก็ตรงขึ้นลิฟต์นี่แหละ แม่งสูงสัด สัดสัด สัดสัดสัด แถมไม่มีราวกั้นอีกตะหาก แม่งนั่งแล้วก็แกว่งๆ หยุดก็บ่อย น่ากลัวเหี้ยๆ แล้วหยุดทีแม่งก็หนาวจัดเลยนา อนาถจัด แต่ก็นะ รวมๆแล้วสนุกดี สโนวบอร์ด อยากเล่นอีก ปล. ค่าเช่าสโนวบอร์ดบวก่ค่าลิฟต์ แปดสิบแปด... จบข่าว
โฮ่ย นอกจากสโนวบอร์ดแล้วมีเหี้ยไรอีกวะ หิมะแม่งเจ๋งเหี้ยๆ นิ่มมากกกกก ตกสดๆตอนเช้า แล้วไปเที่ยวเลย ยังเป็นปุยๆอยู่เลย เจ๋งเหี้ยๆ แต่หนาวจัด อากาศบ่ายๆสามองศา กลางคืนพีคๆ ลบสิบสี่ จะบ้าตาย แล้วแม่งตอนขาขึ้น ไม่มีโซ๋ ขับขึ้นไปจนเกือบถึงแล้วนา แม่ง เจอตำรวจไล่ลงมาซื้อโซ่ใส่ ขึ้นไปสี่สิบนาที ลงอีกสี่สิบ แม่งเสียเวลาเหี้ยๆ ได้เรียนรู้ไรเพิ่มเติมว่า เด็กเสริฟเมืองเล็กๆโนเนมก็น่ารักเหี้ยๆได้... โซ่ติดล้อรถ แม่งแพงเหี้ย... จีพีเอสบางอันก็โง่... และที่สำคัญ การขับรถเที่ยวอย่างนี้ ควรไปกับคนคอเดียวกันเป็นดีที่สุด... ทีเด็ดเลย หลังแดกข้าวแล้ว ขับกลับขึ้นมา ก่อนเจอตำรวจ ก็ต้องใส่โซ๋กัน สนุกเหี้ยๆ อากาศติดลบ แต่ต้องออกมาใส่โซ่ล้อแข่งกับเวลา ใส่ได้แม่งดีใจเหี้ยๆ แต่ไคลแมกซ์เลยคือขับถึงเมืองบนเขาแล้ว แต่ไม่เจอตำรวจ... แม่งกลับบ้านแล้ว... แล้วกูจะซื้อโซ่ทำถ้วยไรวะวะวะวะวะวะวะวะวะ...
โกรธ
แต่รวมๆทริปก็สนุกดี
ยังไม่จบ เดี๋ยวมีต่อ... มีเรื่องจะด่าอีกเยอะ
January 09 เปิดเทอม กูเกลียดมึงเปิดเทอม
พูดถึงเปิดเทอม ก็ต้องหมายความว่าปิดเทอมพึ่งหมดไป
โอ๊ว ปิดเทอมที่ผ่านมา กลับบ้านสามสัปดาห์ ไม่สะใจ ไม่สะใจอย่างแรง
แต่ก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะกะลังจะขึ้นปีใหม่มั๊ง ซึ่งขึ้นไปเรียบร้อยแล้วตอนนี้ ปีเก่าที่มีไรห่าแดกอยู่ตลอดปี ไม่ได้บอกว่าไม่มีเรื่องดีนะ แต่เรื่องเหี้ยแม่งน่าจดจำกว่า
พอใกล้ปีใหม่ ก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกระแสแห่งโชคชะตา โอ๊ว ชอบๆๆ แต่พอระบายออกมา ก็เสือกมีคนไปจดจำอีก "กูจะขยี้ปีใหม่อย่างสะใจ!!"
เออ กูหมายความว่ายังงั้นแหละ แต่มึงคิดว่าอะไรนั่นอีกเรื่อง
ปีใหม่
พูดถึงปีใหม่ ก็ต้องคิดถึงนม...น่าร้ากกกกกกก... กูรู้มึงคิดกัน ไอ้เหี้ย แล้วก็มาหาว่ากูหื่นแดม กูหมายถึงเค้าดาวไอ้ควาย
ปีใหม่นี้ ข้าพเจ้าจะพยายามไม่พูดคำหยาบ ซึ่ง ไอ้เหี้ย ทำไม่ได้... แต่จะพยายามต่อไป
ปีใหม่นี้ ไม่ได้ไปเค้าดาว เพราะแม่งมีมือบอนเสือกไปวางระเบิดซะทั่วกรุง
ปีใหม่นี้... เหี้ยไรอีกดีวะ ชั่งแม่ง
จะว่าไป นี่ก็ไม่มีเรื่องเหี้ยไรมาเล่านานแล้วเนอะ เด๋ขอไปรวบรวมเรื่องราวก่อนละกัน ก็พึ่งจะรู้ว่ามีผู้อ่านที่น่ารักได้ติดตามผลงานของข้าพเจ้าหลายคนอยู่ ดีใจ อ๊าง
แต่เหี้ย เปิดเทอม ซีเรียสรี่ เบื่อจัดว่ะ นี่ก็กลับมาเมกาอีกแล้ว เดินทางยังกะไปเที่ยววัดโพธิ์
ปีใหม่ เทอมใหม่ ชีวิตใหม่ ความหวังใหม่ จริงๆก็ชีวิตเดิมอะนะ ถ้าชีวิตใหม่แล้วต้องไปเกิดใหม่ ก็ไม่อยากเหมือนกัน หรือใครอยาก เดี๋ยวช่วยสงเคราะห์ให้
ไปละ ขี้เกียจเขียนต่อ เดี๋ยวหมดมุขเขียนเรื่องต่อไป เหอๆๆ
จบด้วยประโยคที่คุ้นเคยเมื่อครั้งยังไม่แก่มาก...
"สัดควยเหี้ยพ่อมึงตาย สวัสดี" สำหรับคนที่มึงก็น่าจะรู้ว่ากูจะพูดประโยคนี้กะมึง
สำหรับที่เหลือ... คิดถึงน๊าาาาาาาาาา... ก็เหี้ยแล้ว ไปตายซะไป เหอๆๆ
ปล. ถ้าใครมีสเปซ จะรู้ว่าการเขียนไอ้เหี้ยคิดถึงนะ ที่มีสระอาเยอะๆ แม่งเขียนยากเหี้ยๆ
และ สวัสดีปีใหม่ทูออล December 13 วันนี้กูอารมดีวันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
วันนี้กูอารมดี
แล้วกูมานั่งทำเหี้ยไรอยู่เนี่ยวะ
สอบเสร็จแล้ว
พึ่งตื่นนอน นอนอย่างฉ่ำ
เมื่อคืนฝันดี
เย็ดแม่ จำได้ว่ามีเรื่องจะมาเขียน แต่ลืมไปแล้ว
ชั่งแม่ง มีไรจะเขียนอีกวะ
แล้วต่อไปจะทำเหี้ยไร นั่นเดะ จะทำเหี้ยไร นั่นเดะ จะทำเหี้ยไร นั่นเดะ
หิว
|
|
||||
|
|
